ARKADAŞLIK,DOSTLUK,GÖNÜLDAŞLIK EMEK İSTER

Sevgili dostlar!Bir yaramıza daha tuz basalım istedik.Biraz da öz eleştiri yaparsak bundan sonra belki yatırım yaptığımız ilişkilerimizi heba etmeden kaliteli bir birlikteliğe yol alabiliriz

Ne kadar önemlidir,arkadaş olmak,dost olmak,gönül birlikteliği.Aslında başlaması kolay ama devam ettirmek ve yıpratmamak yürek ister!

Galiba büyümek de gerekiyor  iletişim ve ilişkilerimizde özenli olmak için.Bunu başarabilir ve iyi yönetebilirsek o zaman herkesin hayran kalacağı ve örnek alacağı aynı  zaman da Allah katında iki cihanda yüz akımız olacak arkadaşlıklarımız,dostluklarımız ve

gönül birlikteliği ile yüksek ideallere kanat çırptığımız anlamlı ilişkilerimiz olabilir ve olmalıdır da.Çünkü bu kaliteli birliktelikler bizim diğer insanlarla olan ilişkilerimize de olumlu sirayet eder.Daha ilerisini de rahatlıkla söyleyebiliriz milli birlik ve beraberlik anlayışımızı olgunlaştırmaya katkı sağlayabilir.

Bunun için sorumlu davranma,saygılı olma,yerini bilme,size verilen kıymeti düşürmeme gibi erdemlerin iyi içselleştirilmiş olması gerekiyor.

Adımıza söyleyelim;biz vefalı dostluklara hep gıptayla baktık ve takdir ettik.Görünüşte iyi olan fakat bir süre sonra iyi olmadığı anlaşılan hatta ömür boyu düşmanlığa dönüşen ilişkilere de hayret ve üzüntüyle bakmışızdır.

Bir değerlendirme ihtiyacı hissettik.Etrafımızda olup biten ve sönüp giden arkadaşlıklar neden sönüp gitti düşüncesi bizi meşgul etti.Bu bireysel bir sıkıntı değil onu da ifade etmekte yarar var.Toplumsal bir sorun olduğu kanaatindeyiz.

Arkadaşlık,dostluk ve gönül birlikteliğimiz olan insanlarla yüksek ideallere kanat çırpmamızın yanı sıra isteriz ki hayatın diğer alanlarında da birlikteliğimiz devam etsin.Birlikten kuvvet doğar düşüncesiyle aynı çatı altında yaşamak için siteler kurulur ev edinilir komşu olunur.

Muhabbet daha da artar.Derken bir şeyler ters gitmeye başlıyor.Birliktelikler yavaş yavaş yerini bencilliğe,hırsa ve birbirlerinin kusurlarını ortaya çıkarmaya doğru kayıyor(!)?...

Ne olursa olsun günün birinde yollar ayrılsa bile sır saklamak ve birbirlerinin ipliğini pazara çıkarmamak mü’mince ve insanca değil mi?

Arkadaşlık,dostluk ve gönül birlikteliklerinde ateşe yaklaşırken ki ihtiyat elden bırakılmamalı sanırız.Zira ateşe çok yaklaşırsanız yanarsınız,uzaklaşırsanız donarsınız en güzeli size zarar vermeyecek kadar yaklaşmaktır.

Bir de hiçbir zaman kişilerin özeline müdahale edilmemelidir.Arkadaşınız da olsa,dostunuz da olsa o istemedikçe kendiniz de onun her şeyiyle ilgilenme hakkı görülmemelidir.Bu da hassas bir nokta ve de son derece önemli.

Kıymetli dostlar!Yunusça söyleyelim ve size veda eyleyelim:

Ben gelmedim davi için

Benim işim sevi için

Rabbin evi gönüllerdir

Gönüller yapmaya geldim

                                                                                               Gülay SORMAGEÇ

                                 Hüzünlü bir merhaba!Kıymetli dostlar;Türk bayraklarına sarılı tabutlar yürekleri dağladı.

Ağıtlarda kalmamalı acılarımız,canımıza kastedene haddini bildirmek haktır.Vatana kastedene haddini bildirmek haktır.Elini haince uzatanın elini kırmak haktır.Gördüğümüz hayal değil,yaşanılanlar da rüya değil.Hepimiz kadar gerçek.Teneffüs ettiğimiz hava  kadar içimize işleyen bir ateş ve gerçek!..

Artık bedenler canlara dar gelmeye başlamıştır.Yunusça bir söyleyişle yıllar var ki;gök ekin biçiyoruz.Yine ozanca bir söyleyişle:Ezelden geldim,ebediyim ben.Ülkeme,yurduma sevdalıyım ben,azizdir canımdan benim Türkiye’m,yazmışım kanımla bölünmez diye!...

Evet;öyledir hiç şüphe yoktur.Lakin bu genç fidanların yetişip aziz bildikleri vatana hizmet etmeleri asıl hedef olmalı.Çanakkale’ye,Galiçya,Trablusgarb’a ve diğer cephelere analar ‘Git oğul vatan senden bedel ister bana şehit analığını çok görme’ diyerek uğurluyordu.Çünkü o zaman açıkça bir savaş yaşanıyordu.Top yekün bir milli mücadele veriliyordu.Türkiye’m tam yirmi beş yıldır adı konulmamış bir savaşı yaşıyor.Yirmi beş yıl önce evlenenlerin evlatları bugün asker ve kutlu canlar ise ŞEHİT!..

ŞEHİT    ŞEHİT  ŞEHİT!..

Ey Asil Türk Milleti!Birlik beraberliğimizi pekiştirerek yine bir milli mücadele istiyor mübarek vatan toprağı bizden.Bunun iyi anlaşılması ve anlatılması gerekiyor.Zira yüce Türk milleti bununla baş edebilecek inançtadır.Bunca acıya sabır ve metanetin altında yatan gerçek de bu değilmi dir?

Şehit ana-babalarının dile getirdikleri:’Biz ağladık başka anne-babalar ağlamasın’

Bu şehitliğin küçümsendiği anlamına gelemez.Artık bu akan kan durdurulmalıdır.

Milli mücadele ruhunun yeniden hayata geçirilmesini istedikleri anlamına gelmiyor mu?

Yoksa bugün ağlayıp,yarın unutalım demiş olamazlar(!)…(?)

Biz acımızla kıyamete dek avunalım demiş olamazlar!..

Hani birimizin derdi hepimizin derdi idi,hani birimizin eline diken batsa hepimizin canı acır idi,hani bedenin bir yerinde rahatsızlık varsa bütün beden bundan etkilenir idi.Bunları bir kez daha düşünmeye ne dersiniz?Birbirlerimizi ötelemeden kardeşliğimizi hissetmeye ne dersiniz,

Vatanın bölünmez bütünlüğü ve kardeşlik uyarılarını ciddiye almaya ne dersiniz?Bencilliklere

gem vurulabilirse ancak bunlar hissedilebilir ve böyle söyleyenlere samimiyetle kulak verilebilir.Sevgili dostlar; inanın sözün bittiği yerdeyiz.Gelin yine ozanca anlatalım meramımızı ve bir iç çekerek söyleyelim:

Yıl 1980’li yıllar

Bir Şubat akşamı havada kışlar

Zalim eller ona pusu kurdular

Şehidim Yiğidim Aslan Mehmed’im

Analar babalar yas tutup ağlar

Çamura karışmış kıpkızıl kanlar

Dayanmaz acıya dayanmaz canlar

Şehidim Yiğidim Aslan Mehmed’im

Resminle yetindi seni sevenler

İsminle övündü geri kalanlar

Ağlayıp dövündü öksüz olanlar

Şehid’im Yiğidim Aslan Mehmed’im

Ozanlarımızın yüreklerine sağlık ve yüce TÜRK MİLLETİNE ise yüreğim bin bir parçaya bölünerek başımız sağ olsun diyoruz.Vatan sağ olsun diyoruz.Şehitlerimizin mübarek ruhlarına binlerce Fatiha ve onların önünde saygıyla eğiliyoruz.Gazilerimize ise minnettarız.

Sağ olunuz, var olunuz ve evlatlarımıza yaşadıklarınızı ibretle anlatınız!..

                              Gülay SORMAGEÇ

Yine hüzünle uyandık sabaha!Yine insanlık rafa kaldırıldı.Yine dünyanın gözü önünde

bir kez daha insani olmayan bir tutum sergilendi.Türkiye’den tamamen insani duygularla

Filistin’li Müslümanlara yardım amaçlı üç yardım filosu İstanbul’dan yola çıktı. Yolculuğun

üçüncü günü İsrail uluslar arası anlaşmaları hiçe sayarak yardım filolarına baskın düzenleyerek can kaybına ve yaralanmalara sebep olmuştur.İskenderun’a yapılan füze saldırısında ise yedi askerimiz daha şahadet şerbetini içmiştir.Eş zamanlı bu saldırılar sindirme,gözdağı verme ve biz ne istersek o olur anlayışının dışa vurumudur.Yıllardan beri de yapılan bu değil mi?

Yardım filolarında çocuklar,gençler ve Türkiye dışındaki ülkelerden de birileri vardı.Belki bu birliktelik ve üstelik sivil birliktelik İsrail’in uykusunu kaçırdı ve tepkisini alışkanlığı üzere ortaya koydu(!)?...

Sabah; Haber Türk’te yorumları izliyorduk.Gazeteci bir hanımefendi’nin şu cümleleri dikkatimizi çekti:

İsrail askerleri içinde de tamamen Siyonist olarak yetişmiş zerrece bundan taviz vermeyen ama sivil halka uygulanan bu çeşit baskıların karşısında olanların da var olduğunu söylüyordu

O anda birden zihnimde bir şeyler çağrışım yaptı.İki hafta önce bir kitap okudum.Alexandra Cavelius’un kaleme aldığı(Almanca’dan dilimize çeviren;Firuzan Gürbüz) ‘LEYLA’ adlı roman.Bir Bosnalı kızın yaşadıklarını acı,gözyaşı ve zulüm üzerine inşa edilen bir anlayışın

getirisi olarak gözler önüne seriyor.Yaşadığı bütün acılara rağmen ‘Leyla’ şunu söylüyor.İç dünyasında da sürekli bunu dile getiriyor.Leyla bir gün anne oluyor ve ideali şu:Evet biz bir savaş yaşadık.Bir insanlık ayıbı ve dramı.Ama Sırpların içinde de henüz insanlığını kaybetmemiş olanların var olduğunu mutlaka çocuklarıma anlatacağım.

Barışın güzelliğini ve insaniliğini onlara anlatacağım onları bu istikamette yetiştireceğim diyor.Hümanist bir yaklaşım sergiliyor.

Düşündüm savaşın hümanist tarafı var mı(!)?

Elbette iyiler her zaman vardır ve var olmaya devam edecektir.Ne yazık ki;o iyilerin savaşın çirkin yüzünü güzelleştirmeye güçleri ye te mi yor(!) . Bir kez daha yüreğimiz kanadı.

Hem de çok derinden.Niçin insanlığın öldürülmesi için bu denli çaba harcanır?Niçin dünyayı bazıları sadece kendilerinin olduğu vehmine kapılır?Niçin insan hakları,demokrasi denilen güzel kavramlar bir anda tılsımını yitirir?Niçin sorular zihnimizde çarpışıp durur da yüreğimiz burkulur?

Sanırım rasgelelikten ve plansızlıktan kurtulmamız gerekiyor.Organize olmanın ne anlama geldiğini iyi kavramamız gerekiyor.Stratejik;kısa ve uzun vadeli hedefler belirlememiz ve onları hayata geçirmemiz gerekiyor.İnsanlığın sulh ve sükunu için bu kaçınılmaz.Umarız bu istikamette ciddi bir şeyler yapılabilir.Aklı selim ve soğukkanlılıkla yılmadan,usanmadan ve karamsarlığa düşmeden çözüm üretilebilir.Artık kan görmek istemiyoruz!Artık gözyaşlarını silmek istemiyoruz!Artık yüreğimizde yaralar açılsın istemiyoruz!Adalet istiyoruz!Huzur istiyoruz!Dünya barışının öncüsü ve sözcüsü olmak istiyoruz!Bu bize uzak değildir.Kültürel kodlarımız da bu vardır.Yeter ki şartları bu yönde kotarabilelim.O zaman yer yüzündekiler de gökyüzündekiler de bizim olacak ve bizimle olacaktır.Bu temennilere uygun davranabilmek dileğiyle diyoruz!.. 

                                                                                                  Gülay SORMAGEÇ

Kıymetli Dostlar!Kur’an bize gönderilmiştir.Okunsun,anlaşılsın ve hayatı yaşanır hale getirsin diye.Kim göndermiş?Yaratıcı Kudret göndermiş,insanoğluna yol göstersin diye.

Gönüllere şifa ilahi aşka kanat çırpma ve zihinleri hakikatle kucaklaştıran ilahi kaynak olsun diye.İnsan yozlaşmasın insanlık can çekişmesin diye…

Kitab-ı Mübin’in,İki Cihan Güneşine indirilmeye başlamasının 1400. yıldönümü.(610-2010)

Diyanet İşleri Başkanlığımız da 2010 yılını Kur’an’ın indirilmeye başlamasının 1400. yıldönümü olması sebebiyle Kur’an-ı okuma ve anlama yılı ilan etmiştir.Kur’an’ın güzelliğini bir kez daha düşünmek,umut tazelemek,rahmet ve bereket ikliminde bize ayrılanı alabilmek temennisiyle.Bizzat Kur’an’ın da bu hususta şu buyruğu oldukça manidardır:’Andolsun biz, Kur’an’ı düşünüp öğüt almak için kolaylaştırdık.Var mı düşünüp öğüt alan?’(Kamer/17)

Kur’an’ın kelime anlamlarından birisi de okumak demektir.Çokça dile getirdiğimiz ilk vahyedilen ayetinde ‘Oku’maya vurgu yapması da bu bağlamda düşünülmeli ve hayatımıza etki etmelidir.Kur’an:

Dinimizin temel kaynağı ve ilahi kitapların sonuncusudur.Niçin okunmalıdır Kur’an?Hayat kılavuzumuz olduğu için,Allah ile olan iletişimimizin bilinçli olabilmesi için,Varlık alemini iyi okuyabilmemiz ve kendi dışımızdaki varlıklarla ilişkimizin,insanlarla olan iletişimimizin

sağlıklı ve ahlaki olabilmesi için okunmalıdır.İyinin,güzelin farkına varmak için,öğüt almak için,aydınlanmak için okunmalıdır Kur’an…

Okuyalım ki,anlayalım;anlayalım ki yaşayalım sevgili dostlar.Anlaşılmayan bir şey insanoğlunun ilgisini çekmez.Anlama gayreti olmadan da bu iş başarılamaz.Söz buraya uzanmışken özellikle hanımefendilerin  Kur’an okuma konusunda neler yaptıklarına bir göz atalım sizlerle ve birlikte değerlendirelim.Ne dersiniz?Bir takım uygulamaların yerini Kur’an’ı anlama gayretine terk etmesi son derece elzemdir kanaatindeyiz.Okunulan 40 Yasin’lerin son zamanın modası 500 Yasin’lerin yerini O’nu anlamaya yönelik gayrete dönüşmesi daha anlamlı olacaktır.Özellikle insanımıza bunun iyi anlatılması bizim sorumluluğumuzdadır.O yüzden Başkanlığımızın bu kararı son derece önemli bir adım.Bu çerçevede yapılacak her etkinlikte ümit ederiz Kur’an kültürümüzde bizi bir adım daha ileriye götürür.İnsanımızı bu istikamette motive edebiliriz.Zira Türk Milleti Allah’ın kelamına derin saygı besler bu saygının hayatımıza anlam katması ancak onun iyi anlaşılmasıyla mümkün.

Milli Şairimiz M.Akif Ersoy’da bunun önemli olduğunun altını çizmiştir.Kur’an belli ayinlerde okunan,mezarlıklarda okunan,ticari zihniyetle okunan kitap olmaktan öte güzellikleri sunar Ademoğullarına!

Anlamak için okumanın yolu belli bir düzen ile okumadan ve devamlı okumadan geçmektedir.Örneğin;Lokman Suresini okuyorsak anlamını içimize sindirene ve bizim hayat algımızda,davranışımızda olumlu değişim ve gelişime rehberlik etmesine yardımcı olacak kadar okumak daha sonra başka bir sure yahut bölüme yönelmek.Ancak böyle bir çalışma yahut okuma anlamlı olacaktır.Gelin sevgili dostlar!Bu günden itibaren bu kararı verelim ve kararımızı Allah için,kendimiz için uygulayalım.Kitab-ı’mız Kur’an’dır;Diğer adı Furkan’dır;

Bize gönderdi Allah;La İlahe İllallah.Kur’an yılının bizi Kur’an’la hasbihale yönlendirmesi dileğiyle efendim!

                                                                                                         Gülay SORMAGEÇ