…Saatlerce etrafına bakmadan yürüdü, hep düşündü, öyle derin düşündüki bütün yılları , tüm geçmişi sorguladı. Yaşadığı hayatta bulduğu tekşey, bir ömür yüreğinde taşıdığı o yüce sevgi, başka hiçbir şeyi yoktu. O yüce sevgiyle diktiği küçük bir fide büyümüş koskoca bir çınar olmuştu, ona arkadaştı,ona sırdaştı. Ayın belli gününde  dalına gül takıp,  alev alev  yanan sevgisini saatlerce, yıllarca anlatamadığı sırlarını, diktiği çınarına anlatarak büyütmüştü.  Çınar büyüdü gelişti. Suyunu göz yaşlarından, gürlüğünü, güzelliğini, dallarına takılan sevgi güllerinden aldı. Böylece geçen yılların ağır yorgunluğuda adamın omuzlarına çökmüştü. Artık çınarına gitmesi için büyük zorluklar çekiyor, ayakları ağırlaşan vücudunu taşıyamaz hale geliyordu. Söz vermişti, son nefesine kadar çınarının dallarına gül takacak,  gül takılan dallarda hep onu seyredecekti, onunla konuşacaktı.

Günler ayları, aylar seneleri kovaladı. Artık ağırlaşan vücudu bir kenara, geçimini sağlayacak parayıda bulamıyordu. Onun için açlığın, yokluğun önemi yoktu sadece, çınarına gül alacak parayı bulabilseydi, dünya umurunda bile olmaya caktı.

İlk bahar kendini yaza,  yaz kendini sonbahara terk etmişti. Sararan yapraklarda hep kendini görüyor, sararıp düşen her yaprağı bir hayatın yok oluşuna benzetiyordu.  Ağaçlara bakarak “dün çok güzeldiniz, bugün sararıp yok olup gidiyorsunuz” diyerek sanki tabiata sitem ediyordu.  Sonbahar sonrası kış,  kış oluncada gül bulmak cok zordu. Ne olurdu “şu yaz mevsimi biraz daha geçmeseydi”  diye düşündü. Sararıp dökülen yapraklar arasında zorda olsa yorgun, ağır adımlarla şehre doğru yürümeye başladı. Gözlerinde nem, yüreğinde acı, soluk gözleriyle tabiatı baştan aşağı süzdü. Gözüne selvi ağaçlarının arasında bir mezarlık takıldı,  dakikalarca mezarlığı seyrettikten sonra gök yüzüne baktı, ağaçlara baktı. Kısılmış gözleriyle sanki bir şeyler aradı. Birkaç damla yaş düştü gözlerinden, öyle bir içini çektiki, o çekişle bütün hayatın acılarını, tüm çilesini, sanki kainata haykırıyordu. Dudaklarından dökülen bir cümle ile “evet burası bir bitiş değil, gerçek hayatın huzur içinde bir başlangıcıdır” dedikten sonra yüzünde bir tebessüm oluştu, biraz olsun yüreği huzura kavuştu, dizlerine can geldi, yavaş yavaş yürümeğe başladı.

…Neredeyse tagati bitmek üzere. Zorla sürüyen ayaklarından her adımının, sanki bir bitişe gittiğini acı acı düşünmeye başladı. Yanından gelip geçen insanları  bir bir gözden geçirdi. Sessiz yürüyenlerin dışında oldukça mutlu ve neşeli olanlarda vardı. Onlar gibi veya onlardan biri olmaya çalıştıysada beceremedi. Onca kalabalığın içinde gine yapayalnız kaldı. Uzayan kaldırımları bitirdiği gibi , aradığı çiçekçiyide bulmuştu. Buldu ama para yok, olmayınca nasıl isteye cekti, iki gündür pek bir şey yemediği umurunda bile değildi.

Yıllar önce , canından çok sevdiği, uğruna bir ömür feda ettiği sevdiğine “artık bu çınar sensin, seni hep bu çınarda seyredeceğim. Sana veremediğim gülleri bu çınara getireceğim. Ayın ortasında ben, sonunda sen gel. Senin maddi olarak uzaklaşman benim için okadar  önemli değil. Kader’ilahi  bu dünyada bizi kavuşturmadı fakat,  sen benim beynimde, kalbimde, ruhumda hep benimle berabersin” diyerek çınarı dikip, dibini göz yaşlarıyla sulayıp “bir ömür boyu acı çekmek üzere ayrılmıştılar. Nasıl olurda son nefesini vermeden sevdiğine gül götüremezdi. Onu  kahredende buydu.  Evet; mazi  böyle geçti gözünün önünden, bir film şeridi gibi kaybolup gitti.

Uzun uzun düşündü, çiçekçinin önünden bir türlü ayrılamıyordu. Bir çiçek alamamanın acısı bir ömür boyu çektiği acıdan daha fazla ızdırap veriyordu.  Gururluydu, param yok nasıl diyebilirdi. O an “bir insanın bir çiçek kadar değeri yokmu” diye düşündüğü sırada, bir anda kendini dükkanın içinde buldu. Boynu bükük, gözler dolu dolu çiçekçinin yüzüne baktı. Çiçekçi “buyurun” der demez, biran yüzündeki ifade değişti. Söyleyemiyordu, dili tutuldu,  çiçekçinin yüzüne bakıp öylece dona kaldı. Çiçekçi adamın  hep gözlerine bakıyordu. Dilinin söyleyemediğini, anlatamadığını, gözleri bir bir çiçekçiye anlatmıştı sanki. Çiçekçi “hangisinden istiyorsun” deyince, adamın bakışları değişti. Solgun yüzüyle ve kısık bir sesle “bana şu kırmızı gülden birtane verirmisin param yok, benim için çok önemli. Yıllardır ilk defa böyle bir durumdayım” derdemez, çiçekçi adamın gözlerine baktığında dilinin değil, gözlerinin yalvardığını gördü. Yüzünün ifadesi ölümün soğukluğunu taşıyor gibiydi.  Belkide bu dünyadaki son isteği, son arzusu diye düşündü. Yaşlı adama, “bir gülün sözümü olur, isterseniz hepsini alın önemli değil” deyince, adamın yüzünde tebessüm oluştu. “Allah razı olsun, gülleriniz hep bereketli olsun” dedikten sonra kırmızı güle uzandı. Sanki bir bebeği kollarının arasına almıştıda incitmemek için bütün gücünü harcıyordu. Tekrar teşekkür ettikten sonra, yavaş yavaş dışarı çıktı.

Yaşlı adam, adım atmakta güçlük çekiyor, nefesi daralıyodu. Hıçkırık boğazına düğümlendi. Güle bir şeyler demek istediysede hepsi, titreyen dudaklarının arasında kaldı.

Bu günçiçeğini, ölümsüz sevgisinin anısına diktiği, çınar ağacına götüremeyecekti. Yüreğini acı kapladı. Mazinin acı güzelliği biranda uçup gitti. Acıyla buruşmuş yüzünde, sıcak bir tebessüm oluştu. Caddenin bir kenarında soluksuz ve son defa hayata yeniden baktı, elindeki güle sımsıkı sarıldı.  Bütün gücünü kullanarak, yanından geçmek üzere olan birine gülü uzatır gibi oldu. Adam son nefesini vermiş, hayata gözlerini kapamıştı.

Yoldan geçenler, bakıp bakıp gittiler.  Gül, adamın elinden düşmek üzereydiki; annesinin elinden kurtulan bir çocuk, gülü alarak annesine götürdü. Çocuk annesine, “anne ölen amca gülü sanki sana uzatıyordu, bende onu sana getirdim”dedi. Annesi; “hayır oğlum, O’ ölmedi ve ölmeyecek, bundan böyle sadece gül tutamayacak” diyerek,  uzaklaşıp gittiler…

Velayet mertebesinin zirvesinde peygamberler bulunmaktadır. Allahu Tealâ’nın izni ve desteği olmadan hiçbir peygamber mucize gösteremez, ayet getiremez; istediğini hidayete çekemez; kalbi temizleyemez.

Bu hakikat Kur’an-ı Hakim’de açıkça belirtilmiştir. (Ra’d/38, Kasas/56, Nur/21) Ancak ilahi izin ve destek gelince peygamberler ölüleri diriltmiş, körlerin gözünü açmış, bir nefesle hastaları iyileştirmiş, hayvanlarla konuşmuş, cinleri emrinde çalıştırmış, bulutları istediği yere sevketmiş, denizi yol gibi kullanmış, parmakları arasından su fışkırtmış ve daha nice harikaları gerçekleştirmiştir. Bütün mucizeler, peygamberlerin insan, eşya ve kainat üzerindeki tasarruflarıdır. Bunların bir kısmı, derecelerine göre peygamber vârisi olan kâmil insanlarda da zuhur eder. Ancak bunun ölçüsü vardır, onu bilmek gerekir. Aksi halde veliler hakkındaki yanlış itikadlar yüzünden şirke düşülür.

Bazıları, kutub ve gavs olarak bilinen velilerin kainatı idare ettiğini, bütün insanlardan ve alemden haberdar olduğunu, istediğini yapma yetkisinin bulunduğunu düşünür ve söylerler. Bu fikir yanlıştır; tevbe edilmezse şirke ve küfre girme tehlikesi vardır.

İrşadla görevli bir velinin işi, Allah’ın izniyle ölü kalpleri nur ve ilahi sevgi ile diriltmek, kulu Yüce Rabbine sevketmektir.

Velinin bütün tasarrufu ilahi kadere bağlı olarak gerçekleşir ve hepsi ilahi izinle olur. Veli, sonuç almak için sebepleri kullanır. Himmetini hayırlara yöneltir, her işinde Allah’ın rızasını arar. Nazı, niyazı, dua ve avazı Hak içindir. Allahu Tealâ’nın kendisine ikram ettiği feyz, nur, keşif, keramet, marifet, feraset ve duasına icabet nimetlerini ilahi irade ve rızaya uygun kullanır. Kul olduğunu unutmaz; haddini bilir, yetkisini aşmaz. Yüce Rabbine karşı boynu bükük, gönlü yanık, kalbi uyanık bir vaziyette, hep O’nun emrini ve desteğini bekler. Elinde hangi güzel hal zuhur etse kendisinden bilmez, kibir yapmaz, övünmez.

Makamı ne olursa olsun, veli her şeyi bilmez; bilmesi de gerekmez. Veli, Allahu Tealâ’nın kendisine bildirdiklerini ve hak yolunda lazım olanı bilir. Veli, Allah’ın şahididir; O’nu tanır, O’nu tanıtır. Kalbin ve nefsin terbiyesinde ustadır.

İrşad kutbu olan veli, bütün himmet ve gücünü dinin yayılması ve insanların ıslahı için kullanır. Eşyayı ıslah etmek, dünya işlerini düzene sokmak, güzel geçim yolları aramak, teknik gelişmeleri takip etmek velinin birinci işi değildir. O, bunları ehline havale eder.

Bazı insanlar, baş ve bel ağrısına varana kadar her türlü derdini velinin himmet ve tasarrufu ile dindirmek ister; doktor yerine veliye gider. Kimileri, insanların cehalet, zulüm, tembellik ve ihanetleri yüzünden bozulan cemiyet hayatının, mürşidlerin bir tasarrufu ile düzelmesini ve zalimlerin başının ezilmesini bekler. Halbuki veliler, fıtrat kanunlarına uymayı takvanın bir gereği görürler; hikmete tabi olur, hakkı gözetirler. İlahi rızaya uymayan talebleri de reddederler.

__________________
KİM GÜLEREK GÜNAH İŞLERSE AĞLAYARAK CEHENNEME GİRER

Bir çok insan için 12 Eylül denince akla 12 Eylül 1980 gelir. Benim içinse hayatımda iki önemli yeri olan, iki ayrı 12 Eylül var. Birincisi 12 Eylül 1978 gece saat bir buçukta göğsüme dayanan uzun namlulu silahlar ve 13 yıl dönmemek üzere evden alınışım. ikincisi ise sabah ezanıyla Milli Marşlarımızın gümbür gümbür sesleriyle uyanışım. Birinci Eylülde vuruyordular, ikinci Eylül’de ise asıyordular, kim olduğumuzu sormadan, sorgulamadan, yargılamadan sehpalara çektiler dokuz tane yiğidimizi.

Evet şu anki konumuz 1980 in Eylülü kendince yüzünü hiç belli etmedi ama biz onu onları çok iyi tanıyorduk. Sözleri bize biraz benziyordu. Ülkeyi böldürtmeyeceğiz. Hainleri temizleyeceğiz. Vatanımız, milletimiz gibi bir yığın laflar ediyorlardı. Doğru da söylediler(!) O gün böldürtmediler, kanın akmasını da sihirli bir hareketle durdurdular. Peki bakalım sonra ne oldu 12 Eylüllerde.

12 Eylülün başı Kenan Evren tam anlamıyla bilgisiz, kültürsüz, rahatlıkla birilerinin kukla gibi idare edebileceği cahil bir insan. Bunu böyle kabul ettiğimizde, yıllarca durmayan kanı bir anda nasıl durdurdu, insan hayretler içinde kalıyor. Aslında hayrete gerek yok, kendisi demedi mi “hadisenin olgunlaşmasını bekledik”. Olgunlaşma bedeli olarak evet çokça kan dökülmeliydi Tabi ki o koltuğa oturmanın da bir bedeli vardı ödenmesi gerekirdi. Binlerce bu Milletin evladının kanı akmalıydı, ortalık cehenneme dönmeliydi. Anaların, babaların yüreği yanıp kavrulmalıydı.Tv ler, radyolar her gün ölen öldüren gençlerden bahsetmeliydi ki; o koltuğa bir kurtarıcı gibi oturabilsinler, alkış alsınlar. Kuran”a basıp raftan ekmeğin nasıl alınacağını rahatça anlatabilsinler, utanmadan.

Sayın Evren ne derse desin, ABD büyükelçisi 12 Eylülün ne için yapıldığını net bir beyanla “Türkeş’i mi iktidar yapsaydık” diyerek 12 Eylülcülerin birer kukla olduklarını açıkça ortaya koymuştur.

Kuklalık görevini layıkıyla yapan 12 Eylülcüler oturdukları koltuk bedellerini batılı ülkelere Türkiye’nin elindeki kozlarını bedava diyeceğimiz şekilde pazarlamışlardır. Ellerindeki önemli kozları bedava verince de batının,ABD’nin kapı kulu olmuşlardır. Bunlardan en önemlilerinden biri ise Yunanistan’ın Nato’ya alınmasıdır ki; bu durumdan sonra Yunanistan özellikle Kıbrıs konusunda Türkiye’yi hala köşeye sıkıştırmaktadır.

Bana göre 12 Eylül ün en büyük günahlarından biride 3-5 eşkıya diyerek Pkk’ya yanlış teşhis koymasıdır. Hal bu ki bölücülükle eşkıyalığın asla benzer tarafı bulunmamaktadır. Ülkeyi bölmeye çalışanla, kanunsuz olarak dağda yol kesip para alan eşkıya’yı bir birine karıştırırsanız, bu günkü sonuçlara asla şaşırmamanız gerekir. Bu yanlışın bedeli de sonuç olarak onbin’lerin hayatına malolmasıdır. Meseleyi objektif olarak değerlendirdiğimizde, 12 Eylül dörtbin kişinin kanını istismar edip koltuğa oturmuş, o an için kan akmamış lakin, yaptığı hatalardan, koyduğu yanlış teşhislerden dolayı otuzbin’in üzerinde insan yok olmuştur. Bu hadisenin görünen boyutu. Görünmeyen boyutu ise 12 Eylül ile birlikte özellikle resmi sıfatlılar tarafından, savaşma seviş, hayatını yaşa, sloganları okumayan, düşünmeyen gençlik tarafından ciddi kabul görmüş, diskolar, barlar adeta uyuşturucu yuvasına dönmüş, sokakta üç insanın ölümünü bahane eden 12 Eylül mimarları, duvarların arkasında her gün uyuşturucu ile ne acıdır ki 10 kişiyi öldürmeye başlamış, hızla yükselen tehlike bu işin mimarlarını bile ciddi endişeye düşürmüş, Türk gençliğini en büyük tehlikeye sokacak uyuşturucu belasının temeli de böylece atılmıştır.

Bu hususta ki araştırmalara göz attığımızda 1980 yılı ile 1985 yılları arasında yaklaşık on kat daha fazlalaşmış, bu güne kadar bu belanın önüne geçilmesi bir kenara ilkokul kapılarına kadar sokulmuş, bali’ci tabir edilen gençler bütün sokak başlarında görülmeye başlamış, dün çoçuğu öldüğünde ölüsüne ağlayan analar, ne acı ki gözlerinin önünde yok olup giden çocuklarına her gün ağlamaya başlamışlardır.

İstatistikler 1980 li yıllarda inancın, törenin, adetin yıkıldığını, fuhuş un, rüşvetin, gayri meşru işlerin çığ gibi büyüdüğünü, “Devletin kazanı deniz yemeyen domuz” mantığının salgın bir hastalığa dönüştüğünü, bu nedenle de milleti sömürerek bir yığın zengin türediğini, bankerlerle milletin soyulduğunu sömürüldüğünü açıkça göstermektedir. Anlayacağımız şu ki 12 Eylül arkasında telafisi zor olan hala bu gün bitirilemeyen bir belayı bu milletin başına sarmıştır.

12 Eylül Cezaevlerinde insanlık dışı işkencelere baş vurmuş, binlerce insanı sakat bırakmış düşünen okuyan bir nesli adeta yok etmek için elinden gelen ne varsa geriye hiçbir şey bırakmamıştır. Amerikalı veya orada yaşayan prof’lar dan raporlar alınmış ıslah metod’ları Mamak ta en iyi şekilde uygulamaya konulmuştur. Rapora göre;